ၿပီးျပတ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုမွာ
နင့္ဘက္ကလည္းမွန္တယ္
ငါ့ဘက္ကလည္းမွန္တယ္
ဒါဆို ဘယ္သူေတြကမွားခဲ့တာလဲ .....
အခ်စ္နဲ႕ သနားညွာတာမႈ စီးခ်င္းၿပိဳင္ပြဲမွာ
အခ်စ္ကို ကိုင္ထားတဲ့ ငါက
ဘာေၾကာင့္မ်ားမႏုိင္တာလဲ
၁၅၀၀ က ၅၂၈ ကို ရႈံးနိမ့္သြားတဲ့ တစ္ခဏ
ငါ့စိတ္ေတြ အပိုင္းပိုင္း လဲက် ...
ငါ့၀ိဥာဥ္ ကိုေတာင္ သတိမရေတာ့ဘူး ....
ငါ့စိတ္ကို သင္းကြပ္ ထားပါလွ်က္
အတင္းလြတ္သြားတဲ့ တစ္ခါတစ္ေလ
ဘာေတြက အႏိုင္ပိုင္းထားသလဲ
ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ မသနားခ်င္ဘူး
၀င္သက္နဲ႕ထြက္သက္ၾကားမွာပဲ
သူကိုေမ့ထားလို႕ ရတယ္ ........
ဆံုး႐ႈံးခဲ့ၿပီေသခ်ာလွ်က္နဲ႕
အမုန္းဆံုးအရပ္ကို ငါမထြက္ႏိုင္ဘူး
ငါ့ဘက္က တဏွာမဖက္
ႏွလံုးသားရဲ႕ ေဘးမွာကပ္ၿပီး
ဒီတစ္သက္ ခ်စ္ခြင့္ရွိပါေသးတယ္ .....
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း
ႏွလံုးသားတစ္ခုကို အရင္းတည္ၿပီးမွာ
ဒႆကို ငါကိုယ္ခ်င္းစာခဲ့မိတယ္
အ႐ႈံးသမားရဲ႕ ဘ၀
သံုးစားမရေတာ့တဲ့ ငါ့ရင္ခုန္သံေတြက
မင္းေပ်ာ္ဖို႕ ဂီတ တစ္ပုဒ္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္
ဒီမွ်နဲ႕ သိမ္းတဲ့ဇာတ္
ဒီဘ၀ေတာ့ ေက်ာခိုင္းထြက္ေပးခဲ့ပါမယ္ ခ်စ္သူ ...
ေၾကးပုရိပိုဒ္မွာ သြန္းမိတဲ့ ကဗ်ာပါ
ေတးရတု တစ္ပိုဒ္ေလာက္မွ မသာယာမွေတာ့
ေဝးအခု အပူေတြ ပိုက္ၿပီး
ေဆြးသမႈ ရင္မွာ ေလာင္ျမိဳက္ေနခဲ့ၿပီ ....
အခ်စ္ေတြကို ေလာင္တိုက္သြင္း
ေမွာင္မိုက္ရင္းနဲ႕ ခရီးဆက္
မနီးစပ္မွေတာ့ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးကို အျပီးျဖတ္
ႏွလံုးသားထက္က က်လာတဲ့ ေသြးနဲ႕
အဲဒီပုရိပိုဒ္ကို ဆက္ေရးခြင့္ျပဳပါ ..
P . S >>> လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ လေလာက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အတြက္ ခံစားေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ကဗ်ာေလးပါ ။ အခုမွ အဆံုးသတ္ျဖစ္လို႕ တင္လိုက္ပါတယ္ ။
ၿဖိဳးငယ္
