သူရဲေကာင္းတို႕ ေသြးေျမက်တဲ့ေန႕ ....

ဇူလိုင္ရယ္တဲ့ တစ္ဆယ့္ကိုး
ဘယ္ေတာ့မွ မပုပ္သိုးတဲ့
ရာဇဝင္ရဲ႕ အထုပ္အပိုးတစ္ခုက
ရင္ထဲမွာ အုပ္မိုးေနဆဲပါ ....


သခင္မ်ိဳးေဟ့ ဒို႕ဗမာလို႕

အၾကင္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ မ်ိဳးေစ့က
ေနာင္တစ္ေန႕ ကမၻာတည္သ၍
ျမန္မာျပည္ ေခါင္းေမာ့ႏုိင္ေအာင္ပါ ...

ေခြးေလာက္မွ သခင္ မခ်စ္တက္
အသားထဲက ေလာက္ထြက္
စေကာေလာက္မွ ေစာက္ မ နက္
ေဒဝဒတ္နဲ႕ အမ်ိဳးေတာ္
ပေထြးကို အေဖေခၚဖို႕
ဂဠဳန္ေစာ ရယ္
သင္တို႕မို႕ မစဥ္းမစား
ျမန္မာျပည္ကို ေရစုန္ေမွ်ာေစခ်င္တာလား ...

ျပန္ေျပာရင္ အသဲထဲက နာတယ္
ရင္ထဲမွာ မ်က္ရည္မိုးက ရြာတယ္
ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အလံအနီဟာ
ဘာမဏီတဲ့ အာဇာနည္တို႕ရဲ႕ ေသြးေတြနဲ႕
ေဆးျခယ္ထားခဲ့သလိုပါပဲ ....

တစ္ဆယ့္ကိုးရယ္တဲ့ ဇူလိုင္
သမိုင္းရဲ႕ မိုင္တိုင္တစ္ေကြ႕
ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္
အာဇာနည္ေတြကို ပိုသတိရ
အလံေတာ္ကို တစ္ဝက္ခ်လို႕
ဦးညြတ္ၾကပါစို႕ ..........

ၿဖိဳးငယ္

ေႏြညေနခင္းထဲ ပ်ံ႕လြင့္ျခင္း

ညေနခင္း
ေလညင္းကသင္းသင္း
ဘယ္သူဖန္ဆင္းလိုက္မွန္းမသိတဲ့ နတ္သမီးတစ္ပါးေၾကာင့္
ေဝေဝဝါးဝါး
တစ္ေလာကလံုးအသက္႐ႈမွားသြားၾကတယ္ ....

လူပ်ိဳတစ္သိုက္
က်န္းမာေရးလိုက္စားၾကပံုမ်ား
ျခင္းလံုးကစားသူ ကစား
ေဘာလံုးကစားသူ ကစား
အရာအားလံုးဟာ အသက္ဝင္ခဲ့တယ္ ....

မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ေတာင္မွ
လြင့္စင္လာတဲ့ ေလညင္း
အဆုပ္တြင္း ခပ္ျပင္းျပင္းသြင္း႐ႈိက္
ပန္းရနံ႕ေလးေတြ ခိုးလိုက္ေသးတယ္ .....

ပင္ပန္းၿပီထင္ရဲ႕ ...
ေနမင္းက သီခ်င္းမဆိုပဲ
ကၽြန္းညိဳဆီကို ကြန္းခိုတယ္
ေက်းငွက္တို႕ကလည္း အခ်စ္ပိုလုိက္ပံုမ်ား
ေမာင္ႏွံလိုက္ ပ်ံသန္းသြားေသးတယ္ ....

ေႏြရဲ႕ညေနခင္း
ေၾကြလဲ့မ်က္ရည္ မဆင္းေကာင္းပါဘူး
အတြင္းေဟာင္း လြမ္းေငြ႕တစ္ခ်ိဳ႕က
လွမ္းေတြ႕ေနရတဲ့ အရာအားလံုးကိုလည္း စိတ္မဝင္စားခဲ့ဘူး ...
သူတို႕သခင္မအပါးမွာပဲ ခိုနားခ်င္ၾကသတဲ့ ....

အပိုစကားေတြလို႕
ေႏြေပ်ာ္ငွက္တို႕က ဆိုခ်င္ဆိုမယ္
လိုေနတဲ့ ကြက္လပ္
ဘယ္အရာနဲ႕ျဖည့္စြက္ရမယ္မွန္း သူတို႕မွ မသိခဲ့တာ ....

သတိထပ္ခါ မရခ်င္လို႕
ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ခါ ရႈိက္
မီးခိုးေတြလြင့္လိုက္ပါရဲ႕
ငါ့ရဲ႕မိုက္ျပစ္ေအာက္မွာ
ျပာေၾကြတုိ႕ရဲ႕ မ်က္ရည္ခ်ပ္မ်ား ....

ခါးသက္သက္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႕ပဲ
မေလွ်ာ္ညီတဲ့ အရပ္မွာ အသားက်
ခပ္ဖြဖြတိုက္ေနတဲ့ ေႏြေလညင္းက
ငါ့ရင္တြင္းအပူကို
ျငိမ္းခ်မ္းေအာင္ မကူႏိုင္ေသးဘူးေလ ....

အလြမ္း .. အလြမ္း .. အလြမ္း ...
ဘာေၾကာင့္လြမ္းရသလဲ ...
ဘာကိုလြမ္းရသလဲ ...
စကားလံုး ၾကမ္းၾကမ္းေတြ
ေမးခြန္း ဆန္းဆန္းေတြ မေမးပါနဲ႕
အလြမ္းဆိုတာ ရာသီလိုက္ပြင့္တဲ့ ပန္းမဟုတ္ဘူး ....
ထာဝရ လန္းဆန္းေနတဲ့ သစ္ပင္ပါ ....

ေမြးေျမကို လြမ္းတယ္
အိမ္ကို လြမ္းတယ္
မိဘကို လြမ္းတယ္
ခ်စ္သူကို လြမ္းတယ္
ေတာ္ပါေတာ့ ေလသရမ္းေတြရယ္
ငါ့ကို ထပ္မနမ္းၾကပါနဲ႕
ငါ့ရင္လည္း အလြမ္းေတြထမ္းရတာ ေမာပန္းေနၿပီ ...

ေႏြညေနခ်မ္းရဲ႕အလွကို
ငါ့ဘက္ကလည္း တက္ႏိုင္သမွ်ျဖည့္ဆည္းဖို႕
အိပ္တန္းတက္ ငွက္ေတြကို ေငး
သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကိုေတြးရင္း
ေလေျပတုိက္တိုင္း ဆုေတာင္းမယ္ ....

ၿဖိဳးငယ္

ရင္ခြင္တံခါးက ေပါက္ကြဲသံ ( ၁ )

တစ္ေတာလံုးေၾကြခဲ့တာေတာင္
အလြမ္းေတြ မေသေသးဘူး ...

တစ္ဝုန္းဝုန္း သည္းခဲ့တာေတာင္
ကဗ်ာေတြ မကြဲေသးဘူး ...

တစ္ခါတည္းပါ ဆိုရင္ေတာင္
အသည္းက နာလွၿပီ

ကဗ်ာထဲမွာ ဆိုရင္ေတာင္
မဲက ဗလာက်သည္

ေဟာ ဟိုမွာၾကားလား ...
အလြမ္းနဲ႕ကဗ်ာ စီးခ်င္းထိုး
( အဲဒီရင္ခြင္မွာ )
ဘယ္တန္ခိုးရွင္က သခြတ္ပန္း ပြင့္ေပးႏုိင္မလဲ ....

ၿဖိဳးငယ္

ေအးေစေသာေရ ... ေက်ေစေသာအၿပံဳး

စိတ္ေကာက္ၾကတဲ့
ႏွာေစးေခ်ာင္းဆုိးေန႕ရက္မ်ားမွာ
အနာနဲ႕ေဆး တည့္
လွည့္ျပန္ခဲ့ရတဲ့
မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ရင္ခြင္ဆီမွာ
အတိတ္ေတြကို Exp .. date ဖတ္
စြဲခ်က္ေတြနဲ႕ ၊ ပစၥဳပၸန္မွာ ယိမ္းထိုး
ဒါဆို ...
အနာဂတ္ကို ပလာစတာကပ္ထားရမွာလား
ခၽြဲပိုတာဆိုး ၊ ျပန္ေခ်ာ့ခ က ဆယ္ဆတိုးတယ္
ညိဳတုိတုိ မ်က္ႏွာထားနဲ႕
အူဝဲေလးလို ငိုလိုက္ခ်င္တယ္
ကေလးကလားလို႕ ဇီးျပားေကၽြးေနမွာ စိုးရျပန္ေတာ့
မာန္ဘဝင္က အင္တင္တင္ရယ္နဲ႕
ကိုးျဖာေသာ သဲတစ္ဝက္ခြဲလို႕
မာယာလက္တစ္ဆစ္နဲ႕ မူေနရတဲ့အျဖစ္က
အခ်ိန္မွန္ ဖုန္းသံျမည္လာရင္ေတာ့
သံုးလြန္းတင္တဲ့ မာနၾကိဳး ျပတ္
ပီတိေရာစြက္ အသံထြက္က
ဟယ္လို “ ေမာင္ ” လားတဲ့
ဒါေၾကာင့္ေပါ့
( တစ္ခါတစ္ရံ ) အခ်စ္ဆိုတာ
ဘာမွန္းမသိတဲ့
“ What ?? ” ေတြခ်ည္းပဲေလ ... ။

P.S ==> ဒါလည္း ကၽြန္ေတာ္ေရးတာမဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ ။

သက္ဆိုင္သူ ... သို႕

အခ်စ္ကုိ မူပိုင္ခြင့္တင္ၿပီး
ငါ .. မင္းကို မခ်ဳပ္ေႏွာင္ခ်င္ဘူး
ဒါေပမဲ့ ...
ႏိုဗယ္ဆုရေလာက္ေအာင္လည္း
ငါ ... မလြမ္းခ်င္ဘူး
အခ်စ္ဟာ
ပန္းသီးတစ္လံုးလို
လြယ္လြယ္နဲ႕ ဝါးစားလို႕ရခဲ့ရင္ေတာ့
ငါ့ရင္ထဲက
ေႏွာင္ၾကိဳးအစ အန ေတြနဲ႕
သံေယာဇဥ္ မေက်လည္မႈေလးေတြကို
ေခ်ဖ်က္ႏိုင္မွာပါ
မင္းသိရဲ႕လား
ကမၻာဦးအစက အာဒံနဲ႕ဧဝ
ပန္းသီးတစ္လံုးေၾကာင့္
သမုဒ.ႏြံထဲ ညြတ္ဆင္းခဲ့ရတယ္ေလ
ငါ လည္း လူထဲကလူပဲေလ
ဘယ္မွာ မခ်စ္တက္ပဲေနပါ့မလဲ
ေရွး႐ိုးအစ ပညတ္ထားတဲ့
သဘာဝကရွိေလေတာ့
ဂြက်လွတဲ့ အေတြးေတြနဲ႕
အိပ္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ညေတြမွာ
တိတ္တခိုး မ်က္ရည္မိုးတိုကနဲ႕
ႏွလံုးသားက ထြက္ေပါက္ရွာေနရတယ္
ခံစားခ်က္က ႏြမ္းနယ္လာတဲ့အခါ
မွီႏြဲရာ ပခံုးတစ္ဖက္က
မင္းထဲမွာပဲရွိေနေစခ်င္တယ္
ငါ .. ေျပာျပလို႕ရႏိုင္ခဲ့ရင္
မင္းကလည္း သိေနမယ္ဆို
မ်က္ဝန္းရိပ္မွာ
မထင္မရွားနဲ႕ ဖြင့္ဟခဲ့တဲ့
ရင္ခုန္သံ တစ္ပိုင္းတစ္စကို
မင္းႏွလံုးသားမွာ လွည့္ဖ်ားမႈ
ကင္းစင္ေနမယ္ဆို
နားလည္ႏိုင္မွာပါေနာ္ ..။

P. S ==> ဒီကဗ်ာေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး ..
တစ္ေယာက္ေသာသူက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေပးပို႕ထားတာပါ ..
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေမးပြဲေတြနဲ႕ မအားလို႕ မေရးႏုိင္ျဖစ္ေနတာ ။
အခုေတာ့ ဒါေလးကိုပဲ အားေပးသြားၾကပါဦးဗ်ာ .. ေနာက္တစ္ပုဒ္လည္းလာပါဦးမယ္ ။
အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။

အလြမ္းေႏြ

အလြမ္းဆိုတာ
ခူးယူစားသံုးလို႕ေကာင္းတဲ့ အရာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိခဲ့ရင္
လမင္းေရ ...
နင့္မ်က္ႏွာကို ခဏ၀ွက္ေပးထားသင့္တယ္ ...

သတိရျခင္းဆိုတာ
ဖက္လွဲတကင္း ေပါင္းသင္းလို႕ေကာင္းတဲ့အရာမဟုတ္မွန္း သိခဲ့ရင္
ေလညင္းေရ ...
ငါေရွ႕ကမင္း ေကြကြင္းသြားသင့္တယ္ ...

အခုေတာ့လည္း
လမင္းကသာ
ေလညင္းကသင္း
ငါ့ရင္တြင္းမွာလည္း အေမွာင္ထူေနၿပီ ...

ဗေလာင္ဘယ္လိုပဲဆူဆူ
မေရွာင္လိုလို႕ အတင္းတိုး၀င္ခဲ့မွေတာ့
သန္းေခါင္ေက်ာ္ မိုးလင္းလဲ
အဲဒီအလြမ္းသီခ်င္ ဘယ္ပ်င္းႏုိင္ပါ့မလဲ ....

လည္စင္းကာခံပါ့မယ္ေလ
ဒီတြင္းဟာေတာ္ေတာ္နက္သမို႕
ဘယ္လိုပင္ လွမ္းတက္တက္ကြယ္
လြမ္းဂယက္မွာပဲ တစ္၀ဲလည္လည္ ...

ပဌာန္းဆက္ရယ္ မွန္းသက္ရြယ္
လြမ္းရက္ကယ္ ရွည္ၾကာလိုက္ပံုမ်ား
ေရာ္၀ါေတြေတာင္ ျပန္စိမ္း
ေႏြလည္မွာ ေျဖမဆယ္ႏိုင္ဘူး
ဒီေမာင္မွာ ႐ူး ....

ၿဖိဳးငယ္

ေမွာ္ထြင္းေက်ာက္စာ

( က )

ခ်စ္သူေရ ......
ငါဟာ မာက်ဳရီ မျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္
ဗို႕ အားရွိသေလာက္ေတာ့ လင္းခြင့္ေပးပါ
ေနမင္းကို အန္မတုႏိုင္ရင္ေတာင္
လမင္းနဲ႕ငါ တစ္ေယာက္တစ္၀က္
အေမွာင္ညေတြကို တိုက္ဖ်က္ခ်င္တယ္ ......

အရာရာ အကြက္ခ်
စနစ္တက် စီစဥ္ခဲ့ၿပီးမွ
ပယ္နယ္တီ တစ္လံုးလြဲလို႕
ငါ အသည္းမကြဲခ်င္ဘူးခ်စ္သူရယ္ ....
အေနာက္ယြန္းယြန္းက ေနမထြက္႐ိုးမွန္ရင္
နင္နဲ႕ငါ လက္ထပ္ခ်င္တယ္ .....

အလြမ္းႏွင္တဲ့ နတ္ဆိုးက
ငါဆီကို ေလေျပေတြ တိုးေစခဲ့တယ္
တိတ္တခိုးနဲ႕ ၾကိတ္ပိုးတယ္ဆိုတာ
ပုပ္သိုးေနတဲ့ ပန္းသီးတစ္လံုးပဲ
ငါပ်ိဳးထားတဲ့ ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ
ႏွင္းဆီေတြ ပြင့္ေစခ်င္ၿပီ ......

ငါက လူမမာတစ္ေယာက္ပါခ်စ္သူ
နင္တစ္ဖက္ ကဗ်ာတစ္ဖက္
ႏွာေခါင္းပိုက္ႏွစ္ခု တပ္ၿပီး
အသက္ဆက္ေနရတဲ့ေကာင္ပါ
မနက္ျဖန္မနက္ ၾကယ္ေတြေရဆင္းေသာက္ရင္
ငါ့အတြက္အလြမ္းျပတင္းေပါက္ ပိတ္ေပးခဲ့ပါကြယ္ ....

ရွည္ရွည္ေဝးေဝးမေတြးပါနဲ႕
ျမားနတ္ေမာင္ေတာင္ ျမွားျပန္စူး
အခ်စ္႐ူးျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပဲ ...
ကၽြန္ေတာ္လည္း ပဒိုင္းသီးခူးခဲ့တဲ့ေကာင္တစ္ေယာက္ပါ ....

ငါကလည္း ဆုေတာင္းၾကမ္းတယ္
နင့္ႏႈတ္ခမ္းကို ထာ၀ရ နမ္းခ်င္လို႕တဲ့
အ႐ူးအႏွမ္းလို႕ သမုတ္ၾကမလား
အထူးအဆန္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး
ငါက အလြမ္းေတြထမ္းထားတဲ့ေကာင္ေလ .....

မွတ္တမ္းလည္းမရွိပါဘူး
တစ္ဖက္ကမ္း ခတ္ေလာက္ေအာင္ မလွေပမဲ့
ငါ့ရင္၀ွက္ပန္းက နင့္ကိုပဲ စြဲစြဲလန္းလန္းတဲ့
အသည္းတစ္ျခမ္းမကေတာ့ဘူး
နင့္က မာယာမဖ်န္းေပမဲ့
ငါ့မွာေတာ့ ႐ူးသြမ္းေနၿပီ ......

( ခ )

အဘယ္နတ္ဘုရားေတြေဆာင္ႏွင္း
နင့္ကို ငါ့ရင္တြင္း ပို႕ခဲ့တာလဲ
ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ
အာဒံက ဧ၀ကိုေပးခဲ့တဲ့ ပန္းသီးတစ္လံုးမဟုတ္ဘူး
ငါက နင့္ကိုေပးထားတဲ့ ႏွလံုးသားပါ ....

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဆိုတာ
ရွင္သန္ျခင္းနဲ႕ အမ်ိဳးေတာ္တယ္
နင္ေပ်ာ္သလုိသာေနပါ
ငါ့နန္းေတာ္တည္ၿပီးတဲ့အခါ
နင့္ကိုသာ ဘုရင္မ လုပ္ခြင့္ျပဳမယ္ ...
လမင္းေလးေရ ...
နင္ထားမသြားရဘူးေနာ္ ....

ပင္ဖ်ားမွာပဲ ေနေန
ေျမျပင္မွာပဲ ေၾကြေၾကြ
ခေရေတြ ေမႊးေနသမွ်
နင္နဲ႕ငါ ေဝးမသြားၾကေၾကးေနာ္ ...

ေလာကနတ္ရယ္
ေျပာမျပတက္တဲ့ ေ၀ဒနာေတြအတြက္
ေျဖသာမဲ့ေဆး
အသင္မေပးႏိုင္ဘူးလား ...

အထီးက်န္တဲ့ မီးလွ်ံၾကား
အက်ည္းတန္စြာ ခံစားေနရပါတယ္ အ႐ွင္ဘုရား
ကၽြန္ေတာ့္အား သူမကိုပဲ ေပးသနားပါ ....
သူမနဲ႕ ပတ္သတ္သမွ်
ဒီဘဝမွာ အာသ၀ မ်က္ရည္ေတြ မက်ခ်င္ဘူး ...

( ဂ )

လမင္းေလးေရ ...
ငါေရးထိုးထားတဲ့ ေက်ာက္စာမွာ
နင့္နာမည္ေတြခ်ည္းပါတယ္
ဘယ္အရာကိုမွ ေမွ်ာ္လင့္ခြင့္မရွိတဲ့ငါ
တာရာမင္းေဝ ေျပာသလို
သတိရျခင္းကိုေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ပါရဲ႕ ...

အေရွ႕ဘက္မွာ မိုးၾကမ္းေတြရြာရြာ
အေနာက္ဘက္မွာ ေလျပင္းေတြတိုက္တိုက္
နင့္ပါးေလးကို နမ္းခြင့္ရခိုက္မွာ
ေလေျပေတြကို တား
နာရီေတြကို ရပ္ထားခ်င္တယ္
နင္ဖ်ားမွာစိုးလို႕ပါ ....

တစ္ေျဖးေျဖးတိုးလာလိုက္တာ
ဒီေရေတြကေတာင္ ဆရာေခၚ
ငါ့တို႕ရဲ႕ ေမတၱာေပၚမွာ
ဗလာမပါေၾကးေနာ္ .....

အရာရာကိုေတြးၿပီးေပ်ာ္
ငါတို႕ေမွ်ာ္တဲ့ အခ်စ္အိမ္
အခိုင္အမာ အုတ္ျမစ္ခ်
ဘယ္သူေတြက ၿဖိဳခ်ႏိုင္မွာလဲ ....

နင့္နဖူးေပၚက်ေနတဲ့ ဆံႏြယ္စေတြ
ညင္သာစြာ ပင့္သက္႐ႈိက္
လိုက္ကာေလးေတြ ပိတ္
ၾကယ္ကေလးေတြကို မ်က္စိမွိတ္ၿပီး
ပံုျပင္ေတြနဲ႕ေခ်ာ့သိပ္မယ္
ငါ့ရင္ခြင္ေႏြးေပၚမွာ
ညင္သာစြာ အိပ္ေပ်ာ္ပါေစ ....

ဂႏ ၱဝင္တြင္ေအာင္လည္း မေရးတက္ဘူး
စံခ်ိန္တင္ေအာင္လည္း မေတြးတက္ဘူး
နင္ေပးတဲ့ လက္တစ္ဖက္နဲ႕
( ငါက )
ေလာကထဲ ေျခစံုပစ္ခ်င္တဲ့ေကာင္ ...

မေန႕ကလည္းနင့္ကိုခ်စ္ခဲ့တယ္
ဒီေန႕လည္း နင့္ကိုခ်စ္ေနတုန္းပဲ
မနက္ျဖန္လည္း နင့္ကိုခ်စ္ေနမွာပါပဲ
ဒီကမၻာၾကီး ပ်က္သုန္းသြားရင္ေတာင္
နင္မမုန္းရင္ ငါေက်နပ္တယ္ ...

ေသြမပ်က္တဲ့ ေမတၱာနဲ႕
တစ္ေနထြက္ တစ္ေန၀င္
နင့္မ်က္ႏွာကို မျမင္ရရင္ေတာင္
သခင္ေရ ....
ငါ့သစၥာကို အစြန္းမခံႏိုင္ခဲ့ဘူး .....

ေမွာ္ဝင္ဖို႕ မလိုပါဘူး
ငါ့လိုအပ္ခ်က္ေတြလည္း အျပစ္မျမင္တက္ပါနဲ႕
နင့္လိုအပ္ခ်က္ေတြလည္း အျပစ္မတင္ရက္ဘူး
အရာရာကို ခ်စ္ေသာမ်က္စိနဲ႕ၾကည့္
ငါတို႕ရဲ႕ၾကိဳးေတြကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းညိွရင္း
ခ်စ္ျခင္းအတိဖံုး နင့္အျပံဳးနဲ႕
အခ်စ္ဆံုးေရ .....
တစ္ကမၻာလံုး ပန္းေတြပြင့္ေစ ....

ၿဖိဳးငယ္

ကဗ်ာရွည္ရွည္ေလးေတြ ဖတ္မိတိုင္း ကၽြန္ေတာ္လည္းကဗ်ာရွည္ရွည္ေလး ေရးခ်င္ေနတာၾကာပါၿပီ္။ ဆရာ တာရာမင္းေ၀ ရဲ႕ မီးေတာက္ရမ္သမ္ ကို အရမ္းသေဘာက်ၿပီး အဲလိုကဗ်ာရွည္ေလးေရးတက္ခ်င္ခဲ့တာ အဲ့ဒီကဗ်ာကိုဖတ္မိတည္းကပါ ။ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး ။ အခု ဒီကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးေသြးနဲ႕ရင္းၿပီး ၾကိဳးစားပံုေဖာ္ထားပါတယ္ ။ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေလာက္အေလးထားရလဲဆိုရင္ ဒီကဗ်ာေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္တန္ဖိုးထားရတဲ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္အတြက္ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ ... ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ ၊ မျပည့္၀မႈေတြေၾကာင့္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနပါတယ္။ ဒါကိုလည္း နားလည္ေပးပါ ။ ေမြးေန႕ရွင္လည္း ေက်နပ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္ ။ ရင္မွာျဖစ္လာတဲ့ခံစားခ်က္ေလးေတြကို အခုလို အခ်ိန္ေပး ဖတ္ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အထူးပဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ ။

အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္လွ်က္
ၿဖိဳးငယ္